Łazienki Królewskie w Warszawie
Zespół pałacowo-parkowy w Warszawie został założony w XVIII wieku z inicjatywy króla Stanisława Augusta Poniatowskiego i jest jednym z największych zabytków Warszawy. Główne wejście od Alei Ujazdowskich znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Belwederu. Obok głównego wejścia, nad sadzawką, stoi najbardziej znany na świecie pomnik Fryderyka Chopina. Idąc od głównego wejścia w dół aleją biegnącą po zboczu dochodzi się do Pomarańczarni z oranżerią i salą teatru królewskiego. W parku znajdują się między innymi takie słynne budowle jak Pałac Łazienkowski, zwany też Pałacem na Wodzie, a także Pałac Myśliwiecki, Podchorążówka, Stara Kordegarda i Biały Domek. W znajdujących się nieopodal nieczynnych szklarniach organizowane są często wystawy o różnorodnej tematyce.

Parki romantyczne z początku XIX wieku
W początkach XIX wieku powstały parki romantyczne w Rożnówce (koło Biłgoraja) i Tarnogórze. Zajmują one dużo większą powierzchnię niż wcześniejsze ogrody kwaterowe. Zerwane zostają tu kanony geometryzacji przestrzeni na rzecz rozwiązań swobodnych. Charakterystyczną cechą parków romantycznych jest obecność pomników kultu narodowego. W parkach tych występują także rozległe układy wodne, na przykład w Tarnogórze – w oparciu o rzekę Wieprz, w Rożnówce- system kanałów połączonych z rzeką Białą Ladą.

Parki angielskie
Na szczególną uwagę zasługuje zespół pałacowo-parkowy Klemensów, będący wiejską rezydencją Zamoyskich. Początkowo ogród ogranicza się do barokowej kwatery przy pałacu, założonej w połowie XVIII wieku. Wyznaczają ją aleje lipowe. Z czasem utworzony zostaje użytkowy ogród „za murem”. Klemensowski ogród w początkach XIX wieku powiększono do około 100ha i urządzono na wzór parków angielskich. Tak utworzony zespół właściwą formę uzyskał w latach trzydziestych XIX wieku. Modernizacji uległo otoczenie pałacu oraz urządzenie dziedzińca przedpałacowego. Zespół klemensowski należy do największych w kraju parków, związanych z całymi kompozycjami krajobrazowymi.